Land Rover Discovery I i II

Discovery to konstrukcja z 1989 roku. Land Rover produkował wtedy niezniszczalnego Defendera, który średnio nadaje się do codziennego użytku oraz Range Rovera - duże, luksusowe auto, o dużych walorach terenowych. Pośrodku nie było nic. Inżynierowie wzięli więc ramę Range'a i zbudowali na niej całkiem nowe auto. Discovery, zwany u nas "dyskoteką" ruszył na drogi i bezdroża, pomagając przeprawiać się przez bagna i pustynie oraz odwożąc dzieci do szkoły. Na tych autach jeżdżono w legendarnym Camel Trophy, służyło również jako zaplecze techniczne dla motocykli BMW na jednym z Dakarów. Co ciekawe - na pustynię rzucono auta bez większych przeróbek, prawie prosto z salonu.

Niewiele jest aut równie wszechstronnych. Disco nie jest spartańsko wyposażony, we wnętrzu można poczuć się wygodnie. To pierwsza terenówka z dwiema poduszkami powietrznymi. Bagażnik zmieści wszystko co potrzebne dla 2-3 osób na dwutygodniową wyprawę. Znalazłem w internecie opinię, że nawet dla 4 osób na 4 tygodnie, chyba "że żona chce na wyprawę zabrać całą szafę i wszystkie garnki. Ale wtedy zmienia się żonę, a nie Land Rovera."

Bezdroża to jego żywioł

Opcjonalnie można w nim zamontować trzeci rząd siedzeń i wozić aż 7 osób. Disco to pierwsza terenówka z dwiema poduszkami powietrznymi. Jednocześnie niestraszne mu polskie drogi. Co prawda po asfalcie nie jeździ się nim zachwycająco, jednak poprawnie. Nie przewraca się na zakrętach, na prostych pozwala docisnąć.

Prawda wyłazi, gdy zjedziemy na polną drogę. Najpierw powoli, delikatnie, potem coraz szybciej. Tak było ze mną. Przyzwyczajony do "asfaltowych" aut zacząłem spokojnie. Ale okazało się, że po szerokiej polnej drodze można jechać równie szybko i wygodnie, jak innym autem po autostradzie. Zawieszenie (standardowe, nie modyfikowane!) perfekcyjnie wybiera mniejsze i większe nierówności, trzyma się drogi i precyzyjnie informuje kierowcę o tym, co dzieje się tam na dole.

Zobacz również: Oto nowy Land Rover Discovery na 2012

Z uśmiechem na twarzy można pokonać setki offroadowych kilometrów. Wjechać w błoto i z niego wyjechać. Poszaleć na piasku, pobrudzić karoserię. Szybko też okazuje się dlaczego Disco wygląda tak jak wygląda. Krawędź dachu zachodzi mocno na przednią szybę, wyraźnie ograniczając widoczność. Ale jednocześnie doskonale chroni szybę przed uderzeniami gałęzi. Charakterystyczne okienka z boku wysokiego dachu wpuszczają dodatkowe światło do kabiny, w leśnej gęstwinie sprawdzają się znakomicie. Wystający z deski rozdzielczej uchwyt dla pasażera naprawdę się przydaje w terenie. Ramowa konstrukcja i prosty, skuteczny napęd 4x4 pozwalają pokonać większość przeszkód. Powoli, krok po kroku, skutecznie - tak auto przemierza bezdroża. A gdy się coś wygnie czy zepsuje, wystarczy najprostszy zestaw narzędzi (z porządnym młotkiem i łomem) i pomysłowość, by to naprawić.

Minusy brytyjskiej motoryzacji

Dość chwalenia, czas na wady. Mimo wszystko nie jest to auto luksusowe. Nie uświadczysz w nim atmosfery dzisiejszych pseudoterenówek z przepastnymi kanapami, srebrnymi zegarkami i barkiem na szampana. Disco jest proste i nieskomplikowane. Tym trudniej zrozumieć dlaczego trapią je przypadłości typowe dla innych brytyjskich aut. Nie zdziw się kiedy nagle odpadnie ci zaślepka, przestanie działać jakaś kontrolka albo zegarek wyświetli czas z Saturna. Średnio raz w tygodniu coś takiego po prostu musi się zdarzyć. Ma to też swoje dobre strony - w serwisie LR poznasz fajnych ludzi, maniaków błotnistych dróg, niekiedy outsiderów, ale ludzi zawsze przyjaznych i skorych do wspólnych wypadów.

Niestety ma też problem z korozją. Ot, robiąc auto do taplania się w błocie i brodzenia po rzekach, Anglicy zapomnieli o porządnej powłoce antykorozyjnej. Zdarza się.

Zobacz również: Limuzyna za dwie dychy

Disco trzeciej i czwartej generacji są dość drogimi autami. Upodobniły się do Range'a, straciły surowość. Warte polecenia są egzemplarze I i II generacji. Silniki benzynowe (3.5 V8 155 KM i 3.9 182 KM) są duże i okropnie paliwożerne, trudno spotkać dwulitrowy motor o mocy 134 KM. Najlepiej sprawdzają się diesle o pojemności 2.5 l - 200 TDI 113 KM w I generacji, zmieniony w roku 1994 na 300 TDI o mocy 111 KM w wersji ze skrzynią manualną i 122 KM z automatyczną.

Ceny są zróżnicowane. Najtańsze auta kosztują ok. 10 tysięcy złotych. Średnia cen to jednak 15-20 tysięcy. Jeśli planujemy poruszać się nim w terenie, to warto poszukać auta z gratisami, np. drugim kompletem kół z oponami terenowymi bądź wyciągarką. Najdroższe auta II generacji potrafią kosztować nawet 30 tysięcy, ale ceny te są nieco przesadzone.