Jak udokumentować wewnątrzwspólnotową dostawę towarów

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 29 lipca 2010 r., sygn. IPPP3/443-473/10-2/MPe

W ramach prowadzonej działalności podatnik dokonuje dostaw towarów do nabywców z siedzibą w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Jedna z transakcji z kontrahentem, zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, mającym siedzibę w Luksemburgu, odbyła się w następujący sposób.

Podatnik zakupił u kontrahenta polskiego towar, który zgodnie z ustaleniami telefonicznymi z kontrahentem z Luksemburga, jak też z jego pełnomocnikiem z Niemiec, został przez firmę spedycyjną dostarczony bezpośrednio od tego kontrahenta polskiego do centrum logistycznego położonego na terenie Niemiec. Własność towaru nie była objęta szczególnymi ustaleniami, a więc została przeniesiona na rzecz kontrahenta z Luksemburga z chwilą wystawienia faktury.

Podatnik dysponuje następującymi dokumentami:

1) kopia faktury (wskazany nabywca na fakturze – kontrahent z Luksemburga, na fakturze nie jest wskazane miejsce dostawy),

2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

3) dokument przewozowy otrzymany od spedytora (CMR), potwierdzony przez centrum logistyczne położone na terytorium Niemiec,

4) potwierdzenie zapłaty należności za towar od kontrahenta z Luksemburga.

Pytanie

Czy w przypadku dostawy na rzecz podatnika mającego siedzibę w Luksemburgu, dostarczonej fizycznie do centrum logistycznego położonego na terenie Niemiec, dokumenty posiadane przez podatnika, czyli kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, karta dokumentu przewozowego CMR, potwierdzają wywóz towarów z terytorium kraju na teren innego państwa członkowskiego. Czy uprawniają podatnika do zastosowania stawki VAT 0 proc.?

Stanowisko wnioskodawcy

Zdaniem podatnika ma on prawo do zastosowania stawki VAT w wysokości 0 proc., ponieważ dokumenty potwierdzają wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Stanowisko dyrektora izby skarbowej

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn.zm.), (...) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,

2) eksport towarów,

3) import towarów,

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 ustawy przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT), o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2–8. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy WDT występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, który zgłosił zamiar dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i został zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97 (...).

(...) Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy w WDT stawka podatku wynosi 0 proc., z zastrzeżeniem art. 42. Natomiast w myśl art. 42 ust. 1 ustawy, WDT podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 proc., pod warunkiem że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2) kopia faktury,

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

– z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Dodatkowo przepis art. 42 ust. 11 ustawy o VAT stanowi, iż w sytuacji gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3–5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

(...) Analizując przedstawiony opis sprawy na podstawie przywołanych przepisów ustawy, ważne jest, aby zgromadzone przez Podatnika dokumenty potwierdzały fakt, iż towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Wnioskodawca dysponuje dokumentami, z których wynika, że towary wymienione na fakturze i specyfikacji dostarczone zostały do nabywcy. Należy zaznaczyć, że przepisy nie wykluczają możliwości wywiezienia towaru do kraju członkowskiego, w którym nabywca towaru wskazuje inne miejsce dostawy niż adres siedziby.

Reasumując, wnioskodawca może zastosować stawkę 0 proc. VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz kontrahenta mającego siedzibę w Luksemburgu, gdy towar fizycznie dostarczony zostaje do centrum logistycznego położonego na terenie Niemiec, w sytuacji dysponowania dokumentem CMR potwierdzonym przez centrum logistyczne położone na terytorium Niemiec, kopią faktury, specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium kraju na teren innego państwa członkowskiego.

W związku z powyższym stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.