Przewody zapłonowe

Przewody zapłonowe są wykonywane w dwóch podstawowych rodzajach: bez rezystancji wewnętrznej oraz przeciwzakłóceniowe, z rezystancją równomiernie rozłożoną na całej długości przewodu. W przypadku przewodów pierwszego rodzaju ich wewnętrzna rezystancja wynosi ułamkowe części oma i nie ma najmniejszego wpływu ani na intensywność iskry na elektrodach świec, ani na tłumienie zakłóceń radioelektronicznych. Przy ich stosowaniu konieczne jest instalowanie rezystorów przeciwzakłóceniowych w końcówkach przewodów, podłączanych do świec lub w palcu rozdzielacza, jeżeli taki element znajduje się w układzie zapłonowym. Przewody z rezystancją równomiernie rozłożoną na całej długości nie wymagają dodatkowych rezystorów przeciwzakłóceniowych. Ich rezystancja wynosi zazwyczaj około 2000 omów na metr, przy czym może się różnić znacznie u różnych producentów.

Przewody zapłonowe, pomimo ich znakomitej izolacji, należy starać się ułożyć tak, aby nie dotykały bezpośrednio żadnych przedmiotów metalowych, a zwłaszcza gorących elementów silnika. W przypadku podtrzymujących je wsporników, w ich oczkach przelotowych muszą być dodatkowe wkładki gumowe, których głównym zadaniem jest niedopuszczenie do przetarcia się izolacji w wyniku drgań silnika.

Zobacz też: Układ zapłonowy, elektroniczny